Ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα σε ένα ευτυχισμένο βασίλειο. Έτσι αρχίζουν όλα για να αλλάξουν όλα στη συνέχεια και να μπούμε για τα καλά στην περιπέτεια και στη μαγεία του E ελληνικού παραδοσιακού παραμυθιού.
Έχουν τρία παιδιά τρεις πρίγκιπες γενναίους και χαρισματικούς. Τουλάχιστον οι δύο πρώτοι που τους αρέσει το κυνήγι, οι περιπέτειες, τα πολεμικά παιχνίδια. Ο τρίτος δεν είναι και τόσο συνηθισμένος. Του αρέσουν τα βιβλία, τα γράμματα και τα σπουδάγματα. Που τον χάνεις που τον βρίσκεις, κλεισμένος στο δωμάτιο του με τα συγγράμματα του και όλο να διαβάζει και όλο να καταπιάνεται με προβλήματα δύσκολα και άλυτα. Αυτόν λοιπόν, τον Βενιαμίν της βασιλικής οικογένειας, ο βασιλιάς δεν τον αγαπούσε καθόλου. Τον φώναζε κοροϊδευτικά ¨καλόγερο¨.
Μια μέρα τα μάτια του βασιλιά πόνεσαν και σε λίγο έπαψε να βλέπει το φως του ήλιου. Καλέσανε τον γέρο σοφό του βασιλείου να έρθει να του πει τι πρέπει να κάνουν. Ο σοφός τους απάντησε με ένα αίνιγμα:«το βασιλιά τα μάτια θε να δουν μόνο στο χώμα αν τριφτούν. Χώμα σταχτί και μαγεμένο από βασίλειο κοιμισμένο».
Οι δύο γιοί οι μεγαλύτεροι το αποφάσισαν. Πήραν άλογα και χρήματα και όπλα και ξεκίνησαν. Το έμαθε ο μικρός και είπε και αυτός ότι θα πάει. Ο βασιλιάς τον χλεύασε στην αρχή αλλά μετά συμφώνησε. Έφυγε ο μικρός και πρόφτασε τα αδέλφια του.
Δρόμο πήραν δρόμο άφησαν φτάσανε σε ένα τρίστρατο. Ο πρώτος είπε θα πάει από το δρόμο με την φωτιά, ο δεύτερος διάλεξε τον δρόμο του αέρα και έτσι ο μικρός πήρε το τρίτο δρόμο αυτόν που δεν έχει γυρισμό. Ο πρωτότοκος που πήρε το δρόμο της φωτιάς αγωνίστηκε μα η φωτιά τον νίκησε. Ο δευτερότοκος γιος περπάτησε στο δρόμο του αέρα μα και αυτός νικήθηκε και γύρισε πίσω. Ο τρίτος αδελφός πήρε τον δρόμο που δεν είχε γυρισμό. Πέρασε μέσα από λίμνες και ποτάμια και έφτασε στο βασίλειο των δράκων. Μέσα από κωμικές περιπέτειες, τραγούδια και παρλάτες έφτασε στο κοιμισμένο βασίλειο.
Το βασίλειο αυτό έξι μήνες κοιμόταν και έξι ήταν ξύπνιο και ζούσε. Μόλις μπήκε στην αυλή του Παλατιού, είδε ένα κέδρο, μεγάλο αιωνόβιο που όλο το χώμα γύρω του ήταν στάχτινο. Αυτό ήταν το μαγεμένο χώμα. Άνοιξε το σακούλι του και έβαλε δυο χούφτες χώμα μαγεμένο.
Μα δεν έφυγε αμέσως. Περίεργος όπως ήταν και ήθελε όλα να τα ξέρει μπήκε μέσα στο παλάτι. Τους βρήκε όλους να κοιμούνται. Τους είδε και από όλους πήρε κάτι. Από τον βασιλιά σπαθί, από την βασίλισσα την ομπρέλα και από τις βασιλοπούλες τα μαντήλια.
Μετά έφυγε. Πήγε και βρήκε τα άλλα του αδέλφια και γύρισαν πίσω και βάλανε το μαγεμένο χώμα στα μάτια του πατέρα τους και εκείνος είδε πάλι τον κόσμο. Όμως οι δύο γιοί δεν το έστερξαν που αυτός που τον κορόιδευαν «Καλόγερο» τα κατάφερε και εκείνοι όχι και τον συκοφάντησαν στον βασιλιά, ότι τάχα αυτοί ‘κάναν το κατόρθωμα και ο μικρός πιο πονηρός ήθελε να τους πάρει όλη τη δόξα. Ο βασιλιάς θύμωσε και τον έκλισε σε δωμάτιο σαν φυλακή μακριά από το παλάτι.
Στο κοιμισμένο το βασίλειο ήρθε η Άνοιξη και η νεράιδα ξαναπέρασε όπως τόχε συνήθειο και τους χάιδεψε και ξύπνησαν. Και είδαν ότι κάτι τους έλειπε. Οι τρεις βασιλοπούλες με πρώτη και καλύτερη την πιο μικρή αποφάσισαν αν πάνε να βρούνε αυτόν που τους πήρε τα μαντήλια. Ξεκίνησαν λοιπόν και μετά από μεγάλο ταξίδι έφτασαν στο βασίλειο του «πρώην» τυφλού βασιλιά. Συνάντησαν τα βασιλόπουλα και ξεδιάλυναν το μυστήριο ποιος ήταν αυτός που έφτασε μέχρι το μακρινό κοιμισμένο βασίλειο και πήρε το χώμα. Με τραγούδια και χορό οι τρεις βασιλοπούλες –όπως γίνεται στα παραμύθια- παντρεύτηκαν τα τρία βασιλόπουλα και ….ζήσανε αυτοί καλά και μείς καλύτερα.